Merhaba, bugün aslında diğer özel günler kadar coşkulu kutlamalarla sosyal mecralarda duyulmasada çokça önemli bir gün.
Kendimizi tanımaya başladığımız çağlarda eğitim hayatımızın en büyük destekçilerini hatırlamamız gereken gün bugün.
Sizlere güzel bir anımı anlatmak istiyorum...
Çoğu insan gibi bende matematiği pek sevmezdim. Hatta anlasam bile problemleri çözmek için hiç çaba harcamazdım. Fakat lise yıllarımda hayatıma Ayşe hocam girdi. Öğrencilerine o kadar özveriliydi ki eğitim hayatının hakkını veren ve bana kalırsa tüm övgüleri hakeden bir öğretmendi. Her dersin sonunda yanıma mutlaka gelir neyi anlamadığımı sorar mutlaka tekrar tekrar anlatırdı. Ve en önemlisi şuydu hiçbir öğrencisine başarısız muamelesi yapmazdı o bizlere çok inandı bizde her daim Ayşe öğretmenimize...
Herkesin hayatına dokunan bir öğretmen vardır...
Ben buna çok inanıyorum. Kendimizi kötü hissettiğimiz dönemlerden geçiyoruz ve bunun adını büyümek olarak adlandırıyoruz. Büyüyüp şekillenirken her ne kadar öğretmenlerimiz/hocalarımız değişkenlik gösterse bile mutlaka hayatımızı bir ucundan güzelleştiren ve iş hayatımıza atıldığımız yıllarda hala aklımızın bir köşesinde verdiği öğütlerle kalan öğretmenlerimiz/hocalarımız oluyor.
İlkokul yıllarında bana hiçbir zaman yalnız olmadığımı daima hatırlatan Gonca öğretmenime,
Lise zamanlarımda vazgeçmemem gerektiğini her daim hatırlatan Ayşe öğretmenime,
Dershane zamanlarımda hiçbir sorumu boş çevirmeyen Seher ve Celal öğretmenlerime,
Üniversite hayatımı her daim aydınlatan ve yeri geldiği zaman aile olan Günseli, Nurdan, Taceddin ve Faik hocalarıma,
Eğitim hayatı boyunca ve öğretmenlik hayatında her daim öğrencilerinin ışığı olan canım eşime sonsuz teşekkürlerimi sunmayı bir borç bilirim ve tabiki baş öğretmenimiz Gazi Mustafa Kemal Atatürk'e de…
Kendi dünyalarımızı tanırken iyisiyle kötüsüyle hayatlarımızda bir şekilde iz bırakan öğretmenlerimizi/hocalarımızı her daim anımsadığımız nice güzel zamanlarımız olması dileğiyle.
