Geçen haftanın sonunda bıraktığımız bir soru, aslında hâlâ zihnimizde duruyor.

Bazı sorular vardır; cevabı hemen verilmez ama insanın içinde sessizce büyümeye devam eder.

İşte o sorunun bıraktığı yerden devam ediyoruz bugün.

İnsan en çok kimi affetmekte zorlanır?

Geçen hafta bu soruyu sormuştuk.

Bugün biraz daha derine inelim.

Çünkü bazı soruların cevabı dışarıda değil, insanın kendi içinde saklıdır.

Affetmek denildiğinde çoğu insan başkalarını düşünür.

Bir kırgınlığı...

Bir ihaneti...

Bir sözü...

Bir suskunluğu...

Ama zaman geçtikçe şunu fark ederiz:

İnsan en çok kendine yüklenir.

“Daha iyi yapabilirdim.”

“Keşke böyle olmasaydı.”

“Benim hatam mıydı?”

Bu cümleler bazen kimseye söylenmez ama insanın içinde yıllarca yaşar.

Ve en ağır yük de budur:

Sürekli kendini taşıyamamak.

Bağımlılıkla mücadelede de en sık gördüğümüz şeylerden biri budur.

İnsan sadece bir davranışla değil, çoğu zaman içindeki suçlulukla mücadele eder.

Kendini affedemeyen bir zihin, huzuru da uzun süre taşıyamaz.

O yüzden affetmek sadece başkasına yönelmiş bir eylem değildir.

Bazen insanın kendiyle barışmasıdır.

Bir “oldu ve bitti” diyebilmesidir.

Bir “ben o zaman elimden geleni yaptım” diyebilmesidir.

Ve en önemlisi:

Kendine yeniden nefes aldırabilmesidir.

Çünkü affetmek, geçmişi silmek değil;

onun ağırlığını bugünden kaldırabilmektir.

Bugün kendimize şu soruyu sormalıyız:

Hâlâ taşıdığım hangi cümle bana ait değil ama bende kalmış?

Belki bir başkasının sözü...

Belki bir hatanın gölgesi...

Belki de çoktan bitmiş bir olayın yankısı...

Ama artık şu gerçeği kabul etme zamanı gelmiştir:

İnsan, kendini affetmediği sürece tam olarak iyileşmez.

Ve belki de en zor soru şudur:

Bir insan, kendini ne zaman gerçekten affeder?

Bunu bir cevap gibi değil, bir düşünce gibi bırakalım.

Çünkü bazı soruların cevabı bir anda bulunmaz; zamanla, insanın kendi içinde sessizce şekillenir.

Belki de cevap, sandığımızdan daha yakındır…

Ama asıl mesele o cevabı bulmak değil, o cevaba yaklaşacak cesareti gösterebilmektir.

Haftaya yeniden buluşmak dileğiyle…

Bazen en derin cevap, sessiz kalabilmektir.