Hani fallar açıp, dilekler tutarsın ya!.. Dileğinin yerine geldiğini görünce sevinirsin.. Sonra yeni bir dilek daha tutup, fallar açmaya devam edersin...
Dileğin yerine gelmediğinde üzülür, hayıflanırsın, ''Keşkelerin'' birbiri ardına sıralınır, boğazında düğümlenir. Karmaşık duygular yüreğinin dörtbir yanını. Yüzünde anlamsız bir ifade oluşur, paylaşmak istersin de hani paylaşamazsın ya, ''Anlamaz!'' düşüncesine kapılarak...
Sonra!...
Durursun...
Düşünürsün...
Bir film şeridi gibi akar hayat, gözlerinin önünden. İsmini dahi hatırlamakta zorlandığın arkadaşların, dostların gelir gözünün önüne, ebediyete intikal etmiş. Ardından varolanlar sıralanır peşipeşine...
Kırıldıklarım...
Bilmeden de olsa kırdıkların...
Küsgün oldukların...
Dikiliverir karşına...
Düşünürsün...
Neden kırıldığını...
Neden kırdığını...
Niye küstüğünü...
Hatırlayamazsın bile...
Duyguların, düşüncelerin birbirine girer, ''Keşke'' dersin, ''Keşke dün bugünde olsa, yaşanmamış saysak kırgınlıklarımızı, küsgünlüklerimiz'' deriz ama...
Bir de bunun aması var...
Yüreğimize düğümlenen sıkıntının dağılmasıyla birlikte unuturuz herşeyi. Yeniden başlarız, kırgınlıklara, küsgünlüklere, sanki dünyayı kurtaracakmışız, dünya malını sırtımıza alıp, gittiğimiz her yere götürecekmişiz gibi, sarılırız ''Yalan'' dediğimiz dünya işlerine...
Bugün farklı bir gün...
Sabah gözlerimi açtığımda, güneşin, solgun camdan içeriye süzülürken, gözümü kamaştıran parlaklığı ''Yılın ilk karının düştüğünü'' müjdeliyordu. Heyecanla fırlayıp yatağımdan, kaptığım gibi çantamı fırladım sokağa. Birgün öncesinden keşfini yaptığım istikamete yöneldim, daha dün yağmurun suyunu tepesinde barındıran çiçekler, şimdi de beyaz örtüyü giyinmişti, sanki gelinlik niyetine...
Böyle başlamıştı gün...
Ama sonra hüzün kapladı yüreğimi, birbiri ardına gelen haberlerle...
Üzüldüm...
Hüzünlendim...
Düşündüm...
Sonra...
Doğruldum yerimden, attım bedenimi soğuk havanın kucağına, yürüdüm erimeye başlayan karların üzerinde...
Çektikçe kalın bir nefes içime, yanmakta olan yüreğimi soğutmaya yetmiyordu ama olsun. Bulunduğum psikolojik ortamdan kurtulmama yardımcı oluyordu, belki...
Dünü bu karmaşık duygu ve düşünceler eşliğinde kapattım. Bugüne daha mutlu, huzurlu ve korkularımdan arınmış olarak başlamak istiyorum...
Şu üç günlük dünyada, 30 saniyelik yaşam sürecinde istemeden de olsa birilerini kırmadan, küstürmeden, kırılmadan, küsmeden hayatın geriye kalan kısmını tamamlamak istiyorum...
Kalın sağlıcakla...