Çoçukların olmadığı yere bahar gelir mi hiç?...         Şu ağlayan çoçuğu ağacın üzerine oturtayım da,bahçemin o köşesine de bahar gelsin.
    Sonra da şu yüksek duvarları yıkayayım.Böylece bahçem sonsuza kadar çoçukların neşeli kahkalarıyla çınlasın.``dedi.
    Hemen bahçeye çıktı ve ağlayan çoçuğun yanına gitti.
    Ama diğer çoçuklar onu görünce çok korkmuşlardı.
    Devin bir şey demesine kalmadan hepsi bahçeden çıktı.
    Sadece köşede ağlayan küçük çocuk kalmıştı bahçede.
    O da gözleri yaşta dolu doldugu için devin geldigini fark edememişti.   
    Dev ,küçük çocuga arkasından yaklaştı . ve onun usulca kucaklayarak agacın üzerine koydu.    
    Çocuk aglamayı bırakıp gülümsemesi ile bahçenin o köşesine de bahar geldi.Her tarafta kuşlar ötmeye başladı.
    Çocuk devin boynuna sarıldı ve yanagına küçük bir öpücük kondurdu.
    Devin kötü kalpli olmadıgını gören diger çocuklar da koşarak geldiler.
    Dev,çocuklara,``Çocuklar artık burası sizin bahçeniz, istediginiz gibi oynayabilirsiniz.``dedi.
    Eline bir balta alıp,duvarı yıktı.insanlar çarşıya giderken,o güne kadar gördükleri,o güne kadar gördükleri en güzel bahçede,devin çocuklarla oyun oynadıgını gördüler.
    Çocuklar bütü gün devin bahçesinde oynadırlar.
    Akşam oldugunda ``Hoşçakal ``demek için devin yanına geldiler.Dev,çocukların arasında agaça çıukardıgınına küçük çocugu göremeyşnce telaşlandı.
    -Küçük arkadaşının nerede çoçuklar,diye sordu,şevkatli bir sesle çoçuklar hep bir ağızdan:
    -Bilmiyoruz,dediler.
    Dev,küçük çoçuğu mutlaka görmek istiyordu.
    -Yarın onu buraya gelmesini söyleyeyim.        Çoçuklar,deve küçük çoçuğu daha önce hiç göremediklerini ve nerede oturduğunu bilemdiklerini söylediler.
    Dev,buna çok üzülmüştü. Çoçuklar hergün okul çıkışı devin bahçesine gelip oynadılar. Dev bütün çoçuklara çok iyi davranıyordu.
    Ama o küçük çoçuğu bir türlü unutamıyordu.arada sırada ondan söz ediyordu.``onu görmeyi ne çok istiyorum.``diyordu aradan yıllar geçti.
    Dev,yaşlanıp güçsüzleşti.Artık çoçuklarla oyun oynayamıyordu.
    Kocaman bir koltukta oturup,çoçuklarla neşelenen bahçesini seyrediyordu.içinden ``bahçemde birçok güzel çiçek var.Ama çoçuklar,çiçeklerin en güzeli...``diyordu.
    Bir kış sabahı giyinirken pencereden bahçesine baktı.kış mevsiminden nefret etmiyordu artık.Çünkü kış mevsiminin altında baharın ve çiçeklerin uyuduğunu biliyordu.
    Pencerden bakarken birden şaşkınlıkla gözlerini ovuşturdu.
    Gördükleri karşısında şaşkınlığa dönmüştü.
    Kış mevsiminin ortasın da bahçenin bir köşesi rengarenk çiçeklerle kaplanmıştı ve yıllardır beklediği küçük çoçuk oradaydı.
    Koşarak bahçeye çıktı.Küçük çoçuğun yanına giti.
    Dev,çoçuğun yanında kendisini çok huzurlu hissediyordu.
    Onun önünde diz çöktü ve:
    -Kimsin sen,dedi.Çoçuk gülümsedi ve deve şöyle dedi. -Bir zamanlar bahçede oynamama izin vermiştin.
    Şimdide sen benim yaşadığım bahçe olan cennet bahçesine gel.
    O gün çoçuklar, bahçeye oynamaya geldiklerinde, devin cansız bedenini beyaz çiçekler içinde yatarken buldular.