Feryadın, figanın, ahın var ise
Rabbim her derdine derman yaratmış
Şükreyle güneşin, mâhın var ise
Toprak sarar, kar üşütür, od yakar
Gül yanında diken bile gül kokar
Ummanda fırtına kopsa ne çıkar
Dümenin başında Nuh’un var ise
Mevla’m istemezse güneş doğamaz
“Yağ” demezse yağmur bile yağamaz
Cümle cihan gelse başın eğemez
Zalime baş eğmez ruhun var ise
Deli gönül derbedersin, naçarsın
Tövbe eder, şükre kapı açarsın
Sırat’tan kuş gibi uçup geçersin
Başta ol Muhammed şahın var ise
KENAN ÇARBOĞA/ SİVAS
Eğitimci- Şair Yazar
GÜLNİHAL HANIM KIZIM
Yüce dağ başında nadide çiçek
Gönlümde gül Gülnihal hanım kızım.
Rabbim Allah diyen sözleri gerçek
Gülde bülbül Gülnihal hanım kızım.
Yüreği yufkadır gözleri nemli
Okumuş yetişmiş eli kalemli
Mutluluk sergiler kalbi elemli
Rabbine kul Gülnihal hanım kızım.
Misafire gülüp kapı açıyor
Haramdan sakınır gözden kaçıyor
Işık dolu yüzler nurlar saçıyor
Fakire kol Gülnihal hanım kızım.
Yolcuyuz hepimiz hayat yolunda
Huzur bulur ancak Hakkın yolunda
Tazedir çiçeği gülü dalında
Halsize hal Gülnihal hanım kızım.
Gönlüme ayrılık ateşi düştü
Özümde kanayan yaramı deşti
Arının balında yare ulaştı
Kovanda bal Gülnihal hanım kızım.
Nazardan saklasın yaratan Allah
Bahtın açık olsun daim inşallah
Allah için herkes desin Maşallah
Cennete yol Gülnihal hanım kızım.
Sargın Ozan nedir neden ağlarsın
Alların üstüne kara bağlarsın
Söze hüzün katar yürek dağlarsın
Gönlümde gül Gülnihal hanım kızım.
Ahmet SARGIN
NEYLEYİM
Bilmeden takıldım, gönül ağına,
Rüzgar deli dolu eser neyleyim.
Kargalar üşüşmüş üzüm bağına,
Bağrımı kor ateş yakar, neyleyim.
Kaderin elinde esir olmuşum,
Hatırım soran yok, öksüz kalmışım,
Kuzumu gurbete yalnız salmışım,
Ağlarım gözyaşı döker neyleyim.
Yoksulluk yakamı bırakmaz oldu,
Ağardı saçlarım, sararıp soldu,
Yüreğime hüznün ateşi doldu,
Kalbimi yerinden söker neyleyim.
Kaygılar üzüntü taşır yarına,
Yakıver özümü ecel narına,
İnsafsız acıyı atıp karına,
Dalımı, belimi büker neyleyim.
Attığım taş bulmaz oldu yerini,
Mezar gibi açar, eşer derini,
Kendime uygun dost bulsam birini,
İçime acılar çöker neyleyim.
Ahmedi’yem yalnız kalmış ağlarsın,
Ağıtla, fiğanla sözün bağlarsın,
Azgın akan sular gibi çağlarsın,
Güz gelince yaprak döker neyleyim.
Ahmet SARGIN/ YOZGAT
