Bencil Dev`in yemyeşil çimenlerle kaplı,kocaman bir bahçesi vardı.
    Hiçbir şeyini kimseyle paylaşmadığı için ona bencil dev ismini takmışlardı.
    Bencil Dev`in bahçesinde yumuşacık çimenlerin üzerinde,yer yer yıldızlara benzeyen çiçeklere rastlanır.
    Çeşit çeşit meyve ağaçlarının ve rengarenk çiçeklerin bulunduğu bu bahçeyi bütün çoçuklar çok severdi.
    Bencil Dev uzun zamandır evde değildi.
    Devin evde olmamasını fırsat bilen çoçuklar bahçeye rahatça girip,istedikleri gibi vakit geçiriyorlardı.
Bir gün Bencil Dev gittiği yerden geri döndü.Başka bir şehirdeki arkadaşını ziyaret etmiş ve 7 senenin sonunda evine dönmüştü.çoçukların bahçede oynadıklarını görünce çok sinirlendi.
    Çok sert bir sesle çoçuklara bağırdı:
    Ne yapıyorsunuz burada?
    Bu bahçe benim .
    Benden başka kimsenin bu bahçede oynamasına izin vermeyeceğim çoçuklar korkuyla kaçtılar.
    Bencil Dev birkaç gün sonra bahçenin duvarlarını yükseltti.
    Kapıya da bir yazı astı:``izinsiz girenler cezalandırılacaktır.``O,çok bencil bir devdi.
    Hep kendini düşünür,başkaları ile hiç ilgilenmezdi.
    Artık zavallı çoçukların oynayabileceği bir yer yoktu.
    Yol üzerinde oyunlarına devam etmeye çalıştılar.
    Ama yol çom tozlu ve sert taşlarla doluydu;çoçuklar yolda oynamaktan hoşlanmadılar.
    Okul çıkınca devin bahçesinin etrafında dolaşıyor,bahçe hakkında konuşuyorlardı.
    Birbirine ``devin bahçesinde ne kadar mutluyduk.``diyorlardı.
    Günler birbirini kovaladı.
    Sonunda bahar geldi.Ülkenin her tarafını minik çiçekler ve neşeyle ötüşen kuşlar sardı.
    Sadece Bencil Dev`in bahçesinde kış mevsimi vardı.
    Hiçbir çocuk o bahçede oynamadığı için,kuşlar ötmek istemiyordu.
    Çoçukları göremeyen ağaçlar ise çiçek açmayı çoktan unutmuştu.
    Bir kere,bir çiçek topraktan başını çıkardım.Ama o da etrafta hiç çoçuk sesi duymadığı için tekrar toprağın altına girdi ve uykuya daldı.
    Tüm ülkede hava ısındığı halde devin bahçesi hala çok soğuktu.Her tarafta karlar vardı.
    Bencil Dev,pencereden dışarı baktı ve: baharı neden bu kadar geç kaldığını anlamıyorum,dedi. Umarım yakında hava ısınır.
    Ama Bencil Dev`in bahçesini bir türlü bahar gelmedi.Bir sabah dev,hoş bir müzik sesiyle uyandı.Ses o kadr güzeldi ki sokaktan kralın müzisyenleri geçiyor zannetti.
    Ama penceresinin önünde minik bir kuş,güzel sesi ile şarkı söylüyordu dev buna çok şaşırdı.
    Çünkü uzun zamandır bahçesinde kuş sesi duyulmuyordu.
    Yatağından doğruldu ve pencereden dışarı baktı.
    Birde ne görsün ?
    Bahçeye sonunda bahar gelmişti,hem de çoçuklar birlikte...çoçuklar bahçe duvarının küçük bir deliğinden gizlice içeri girmişlerdi.
    Çoçukların kendisini yeniden şenlendirdiğini gören bahçe,hemen baharı çağırmıştı.
    Bahrın ve çoçukların gelişi ile ağaçlar çiçek açmış,kuşlar yeniden şarkılarını söylemeye başlamıştı.
    Rengarenk çiçekler yumuşacık çimenlerin arasından başlarını çıkarmış,çoçuklara gülücükler dağıtıyordu.
    Ama bahçenin bir köşesinde hala kış vardı.Çünkü oradaki ağacın altında küçük bir çoçuk ağlıyordu.
    Ağaçtaki meyvelerden birini koparmak istiyordu.Ne vardı ki boyu çok kısaydı.
    Ağaç,dallarını olabildigince eğmişti, ama çoçuk bir türlü iştedigi meyveyi koparamiyordu.
    Bu yüzden bir köşede oturup aglamaya başlamıştı. Çoçuk ağladığı için de oraya bahar gelmemişti.
    Dev dışarıya bakınca kalbinin yumuşadığını hissetti.``Ne kadar da katı kalpliymişim.
        Bahçeme baharın neden gelmediğini şimdi analdım.                  Devamı yarın