Dağ başında duman aklı ummana
Attığımdan beri bin pişman oldum
Akışını bırakırken zamana
Yattığımdan beri bin pişman oldum
Aşkın deryasına son defa bakıp
Yüreğim közlendi ciğerip yakıp
Ardıma bakmadan kapıyı çekip
Gittiğimden beri bin pişman oldum
Ruhumda geçmişin ızdırabı var
Sermayem azaldı elde yoktur kar
İzinsiz bağıma giren baykuşlar
Öttüğünden beri bin pişman oldum
Zalimler mazluma tuzaklar kurup
Yalnız kalışımda dertleri sarıp
İdam sehpasına bir tekme vurup
İttiğimden beri bin pişman oldum
İdrisim nefrete yer yoktur dinde
Sevenlerim vurur darbeler kinde
Bu hasret gemisi dost denizinde
Battığından beri bin pişman oldum
