Büyüklerden bir zat, ahaliden para toplamak istedi, düşmana karşı tedbir almak, bazı mevkileri tamir ve tahkim için... Hak bu parayı vermedi. o büyük zat, bundan mahzun oldu ve ağladı. Geceleyin, yatsı namazından sonra birdenbire bir adam peydahlandı ve o  büyük zatın önüne bir kese içinde iki bin akçe bıraktı ve dedi.
    - Bu parayı dilediğiniz işe sarfediniz!...
    Bu meçhul insan, Ebu Amr... O büyük zat parayı kabul ve ona iyi dualar etti.
    Sabahleyin o büyük zat, dostlarından ve yakınlarından ibaret bir kalabalık topladı, keseyi meydana çıkardı ve sevinç içinde:
    - Biz, dedi; Ebu Amr hakkında çok ümide düştük. dün gece bana, müslümanların kendilerini düşmana karşı müdafaa etmeleri için iki bin akçe getirdi. Allah iyiliğin karşılığını versin.
Birdenbire Ebu Amr'ın kalabalık içinde doğrulduğu görüldü. Ebu Amr haykırdı:
- Dün gece size verdiğim para anneme aitti. Annem paranın bu işe sarf olunmasına razı değildir. Lütfen bana iade ediniz ki, ben de kendisne vereyim!...
    Büyük zat hemen elini keseye atıp Ebu Amr'a uzattı. Ebu amr keseyi aldı, uzaklaştı.
    Yine akşam, gece, yatsı namazından sonra... O büyük zat odasında bire köşeye çekilmiş  düşüncede... Yine Ebu amr birdenbire peydahlanıyor... Yine elinde  aynı kese ve kesenin içinde iki bin akçe... Ebu amr parayı  o büyük zatın önüne koyuyor ve fısıldıyor:
    Parayı getiriyorum ve sizden tek bir şey rica ediyorum: Bu parayı o türlü  sarfediniz ki, ikimizden başka kimse birşey bilmesin... Onun nereden geldiğini yalnız Allah bilsin....
    Allah'ın Beratı
    Rufaî tarikatına mensup müridlerden biri bir gün kendisine çok güvenerek cezbe halindeyken şöyle dua etti:
    - Ya Rabbi Cehennemden azat olduğuma dair bu aciz kuluna bir belge gönder.
    Aradan çok geçmedi, gök yüzünden beyaz bir kâğıt geldi. Alıp baktılar ki, kâğıtta hiçbir yazı yok. Kâğıdın geldiğini görerek sevinen o mürid, içinde bir yazı olmadığını görünce çok üzüldü, mükedder bir vaziyette durumu şeyhine anlatmak üzere kâğıdı Ahmed Rufai Hazretlerine götürdü.
    Ahmet Rufaî Hazretleri kâğıdı eline alıp bakınca kendinden geçti ve şükür secdesine vararak:
    - Ey bari Hûda, sana hamd ü senalar olsun. Bu zayıf kulunun müridlerinden bir kimseye böyle bir berat göndermek şerefine eriştirdin, dedi.
    Müridler:
    - Efendim dediler. Biz orada bir yazı görmüyoruz, siz ise bu şahsın cehennemden azat olduğunu nasıl anlıyorsunuz? dediler.
    O - Ey benim müridlerim ve sadık dostlarım, kudret eli siyah yazmaz, siz buradaki yazıyı göremiyorsunuz, bu kâğıdın üzerindeki yazı nurdan kalemle yazılmıştır, buyurdu.
    Âşığa Bağdat Irak Değildir
    Mağripli birisi Yahyâ Efendinin ismini duyup, görmeden ona âşık oldu. Yahyâ Efendinin nerede olduğunu bilmiyordu. Mısır, Şam, Halep ve başka birçok yer gezip Yahyâ Efendiyi aradı. Netîcede İstanbul'a geldi. Gördüklerine dâimâ; “Yahyâ nerede. Ey insanlar Yahyâ'yı biliyor musunuz?” derdi.
    Birisi onun hâlini anlayıp aradığı kişinin Beşiktaş'ta olduğunu haber verdi. Mağripli yürüyerek Beşiktaş'a geldi. Sorarak Yahyâ Efendinin dergâhını buldu. Kapıyı çalıp, Yahyâ Efendi hazretlerini sordu. Dergâhtakiler Yahyâ Efendinin Kavak'taki bahçesine gittiğini söylediler.
    Âşık Mağripli;
    “Âşığa Bağdât ırak değildir.” diyerek Kavak'taki bahçeye geldi. Bahçe çok güzel olup ortasında bir havuz vardı. Yahyâ Efendi havuzun yanında oturmuştu. Hizmetçiler bahçeyi suluyorlardı. Mağripli doğruca Yahyâ Efendinin yanına yaklaşıp, selâm verdi ve elini öptü. Sonra da; “Efendim ne olur beni talebeliğe kabûl edin. Nice yıllar diyar diyar gezip sizi ararım." dedi.
    Yahyâ Efendi ona;
    "Acabâ maksadın nedir? Bu kadar zahmete sebep ne oldu. Bize anlat, biz de sana yardım edelim, gamını giderelim." buyurdu.
    Mağripli, Yahyâ Efendinin ayaklarını öpmek istedi ve;"Efendim ne olur kimyâ ilmini bana öğretin.” dedi.
    Bu sözü üzerine Yahyâ Efendi;
     “Sen yanlış haber almışsın. Biz o senin dediğin şeyi bilmeyiz.” buyurdu.
    Mağripli yine;
     “Efendim! Derdimin dermânı sendedir. Ben arzuma kavuşmadan buradan gitmem.” dedi ve sözlerinde ısrar etti.Meğer ki Mağripli, Yahyâ Efendiyi imtihan etmek istermiş. Onun maksadını anlayan Yahyâ Efendi, Mağriplinin ayak ucunda bir siyah taş gördü ve;
    “Ey kişi! Şu kara taşı bana al da veriver.” buyurdu.
    Mağripli eğilip yerdeki kara taşı aldı ve Yahyâ Efendinin eline verdi.
    Yahyâ Efendi o taşa dikkatle baktı. O sırada taş altın kesildi. Sonra havuzun içine atıverdi ve;
     “Allahü teâlânın sevgili kulları taşa nazar etseler, o hâlis altın oluverir.” buyurdu.
    Bunu gören Mağripli;
    “Elhamdülillah. Cenâb-ı Hak beni maksâdıma kavuşturdu. Maksadım hâsıl oldu. Efendim beni kabûl edin. Hizmetinizle şereflenmek istiyorum.
    Canım başım yolunuza fedâdır.” dedi ve ellerine sarıldı. Yahyâ Efendi de onu talebeliğe kabûl etti.     Bir bahçenin bakım işlerini ona verdi.