İlkokulda tartıştığımız münazara konusunun bir akşam yemeğinde gündeme gelmesi yine o yıllarda olduğu gibi başımı ağrıttı, ne yalan söyleyeyim… “PARA HER KAPIYI AÇAR MI, AÇMAZ MI? SIRF PARASI İÇİN BİRİYLE EVLİLİK YAPILIR MI?”
Basit bir konu gibi görünüyorsa da aslında değil... Ki komşumuz ve kuzenim o yüzden dört saat tartıştı sanırım bu konuyu. Kuzenim diyor ki; “para çokta fazla önemli değil, yeter ki emek verelim çalışacak gücü kendimizde bulalım, para elbet kazanılır, sırf zengin diye sevmediği biriyle evlilik yapanlara karşıyım, ben sevmediğim biriyle parası için evlenmem!” Komşumuz diyor ki; “paradan zarar gelmez, paranın olduğu yerde huzur vardır, zaten zengin biri fakir birine neden baksın?”  Bende lafın arasına giriyorum ara sıra; “neden zengin fakire bakmasın, bakar severse” diyorum.  Tabi herkes birbirinin lafını kesiyor, konunun bir yere varacağı yok. Şimdi orda ne konuşulduğunu uzun uzun anlatmayacağım, toplumumuzda paraya verilen önemi yorumlamak istedim sadece, o ortamda kendimi anlatamadım en azından yazıya dökeyim istedim…
Elbette parası olan insan rahat yaşar bunda herkes hemfikirdir.  Ama herkes bol para içine hayata gözlerini açmıyor. Tercih edilecek bir şey olsa, birçok kişi zengin anne babası olsun ister. Kimisi de özellikle zengin olmasını değil de daha çok sevecen, ilgili bir anne babası olmasını ister. Demem o ki kimi insan parayla mutlu olur; kimi insan sevgiyle, ilgiyle… Parası olmayan insana yeri gelir annesi babası bile sırt çevirir, o da ayrı bir konu tabi. Peki madem ki herkes zengin olarak doğmuyor, o zaman iyi bir meslek edinmek şart! Ama gelgelelim o da olmuyor, ya okumaya isteğin yok ya da imkânın yok, genç yaşta çalışmak zorundasın… Ortalama bir hayat yaşayan bir yetişkinsin ve evlilik çağına da geldin… Eee senin maddi durumun iyi değilken ne yapıyorsun! Zengin eş arayışına giriyorsun… Bu ne kadar doğru? Zengin olmayan birinin insanlığı, alışkanlıkları nedir bunu merak bile etmiyorsun… Seni parası az olsa da mutlu edebileceğini aklından bile geçirmiyorsun… Öyle ya para önemli para her şey!
Tersini düşünelim bir de… Kişi kendi çabalarıyla ya da ailesinden gelen bir durumla zengin ve fakir biriyle anlaşamayacağını düşünüyor, hoşlandığı halde tanımak bile istemiyor karşısındaki karşı cinsi…  Bu ne kadar doğru bir zihniyet?
Birde şu durumu söyleyeyim; evlilikte kişilerden bir taraf zengin bir taraf fakirse, fakir olan kişi aşağılanıp ezik muamelesi görebiliyor. Sonuçta para var ama mutsuz iki tarafta! Bir de sırf parası için evlendiyse fakir olan kişi,  yani sevgi yoksa mutsuz ki ne mutsuz!!!
***
Kariyer sahibi bir kişiyle yerinde sayan bir kişi elbette bir olmaz; ne maddi açıdan ne de kültür açısından. O yüzden evlilikte, kişinin evleneceği insanın mesleğine dikkat etmesi önemli. Ama kendi mesleğini de göz önünde bulundurarak…Sırf  aileden gelen bir zenginliğe sahip bir insanla, mesleğinin sayesinde zengin olan bir insan bir olmayacaktır kanımca... Ama her şeyden önce anlaşabilmek önemli bence, birbiriyle aynı zihniyete sahip olmayan, aynı duyguları paylaşmayan  iki insanı para ne kadar süre bir arada tutabilir bilemiyorum. Belki de boşanmaların bir kısmı bu yüzden gerçekleşiyor, menfaat peşine düşülüp geleceği garanti alma kaygısıyla, dimyata pirince giderken evdeki bulgurdan olma hesabı…
Peki ya başka bir ortamda paralı ve parasız insanın gördüğü muamele nasıl? Mesela bir üniversite öğrencisini örnek alalım; muhakkak ki her gün farklı farklı, markalı kıyafetler giyen, çok para harcayan öğrenci daha popülerdir ve karşı cinste daha fazla ilgi uyandırır. Ama bu kişiliğine veya kara kaşına kara gözüne gösterilen bir ilgi değildir çoğu zaman. Tabi bir de şu var; hem zengin hem yakışıklı ya da güzelse o kişinin popülaritesini bir düşünün. Bir de derslerinde de başarılıysa bir artı daha… Ben bu üç özelliğe sahip bir kız tanıyorum. Dürüst olmak gerekirse onunla ben hiçbir zaman bir olamayız… Ama ikimiz aynı hayat standardına sahip değiliz, benden daha güzel diye ve buna bağlantılı olarak benden daha popüler diye ne yapmalıyım? Üzülmeye değer mi? Bu durumda üzülenler olabilir ama ben sorun yapmamayı tercih ediyorum. Benden daha fena durumda olanlarda bana bakarak üzülsün istemiyorum.
Para her kapıyı olmasada birçok kapıyı açıyor doğru. Ama parayı amaç değil araç olarak nitelendiren insanları parasızlığın mutsuz edeceğini sanmıyorum… Şu an mutsuz musun? Ve ilk nedeni de parasızlık mı? Ya da mutlusunda sebebi fazla paran olması mı? Kısaca mutluluk ilk başta paraya mı bağlı?
Buyurun bir de siz tartışın isterseniz…