En çok bilinen belli başlı anne baba tutumları
*Aşırı koruyucu ve kaygılı anne babalar
--------Sürekli müdahale
*Tutarsız anne ve babalar-------------Kararsız kişilik
*Mükemmeliyetçi anne ve babalar------------Beklenti sonsuz
*Sınırsız özgürlükçü anne ve babalar---------Patron çocuk
*Aşırı baskıcı ve otoriter anne ve babalar
------------Korku yükseklerde
*Demokratik anne ve babalar---------------
En ideali
Tadından yenmeyen güven ve hoşgörüyü barındıran demokratik anne ve baba tutumu en ideal olanıdır.
 Bu modelde aile çocuğa iyi bir kılavuzdur, yol göstericidir. Ebeveyn çocuklarına rehber olmakla kalmaz.  Alacakları kararlar konusunda da serbest bırakır. Aile seçeneklerde bulunur. Ama son kararı çocuklar verir. Söz hakları vardır.  Anne baba çocuklara rol model oldukları için kendi sınırları içinde özgür olmayı çocukları çoktan öğrenmişlerdir.
Çocuklarında görmek istemedikleri, onaylamadıkları davranışları anne ve babalar yapmaz. Çocuklar büyürken ev ve toplum kurallarının anlatırlar. Çocuklarını yüreklendirirler.  Bireyselleşme çabalarına destek olurlar.  Aile çocuklarını tanımaya gayret eder. Emek verir. Onlara ne zaman nasıl davranılacağı konularında bilgiler edinir.
Anne, baba çocuklarının ilgi ve yeteneklerini geliştirecek ortamlar hazırlaması çocuğun aile içinde kabul görülmesi, değer verilmesi, saygı duyulması anlamlarına gelir. Çocuk kendi görüş ve düşüncelerini ailesiyle paylaşır. Nerede nasıl davranacağını bilir. Sosyal, arkadaş canlısı, yüksek moralli, kendine güvenen bir kişi olarak büyüme yolunda sağlıklı bir şekilde ilerler.
En önemlisi de ilerleyen yıllarda sosyal açıdan dengeli ve mutlu bir insandır artık.
Demokratik anne baba modelinin çocukları
*Kendilerine saygılıdır.
*Çevrelerine
saygılıdır.
*Kendi sınırlarını bilir.
*Aktiftir, girişkendir.
*Sorumluluklarını bilir.
*Hoşgörü sahibidir.
*Sağlıklı iletişim kurar.
*Uyumludur.
*Çözüme odaklıdır.
*Özgüvenlidir.
*Girişim yeteneklidir.
Çünkü; aile çocuklarına sevgi ve sevecenlik vermiştir. Ailede sıcaklık vardır. Övgüler, ödüller vardır. Çocuklarıyla ilgilenmeyi “miş” gibi “muş” gibi yapmayıp hakkını vererek yapmıştır. Tüm bunlar da çocuklara yansımıştır. Aile bütün bunları davranış şekline dönüştürmüştür.
Neyce canım, bunlar derin ve tatlı konular. Şimdilik benden bu kadarcık olsun mu?
****

“Evlatlarını sevmeyen babalar olabilir ama torununu çıldırasıya sevmeyen dede olamaz.”
Victor Hugo.