İçim Titrer,
Üşürüm Farkına Bile Varmadan.
Tüğlerim Diken Diken Olur
Bahçenin Yaprakları,
Bir Sağ Bir Sola Savrulur
Sonra, Dut Ağacı Dayanamayıp
Dökü Verir Meyvelerini,
Tadına Doyulmaz Hani,
Ağustos Ayının Son Günleri
Eylül'ün Başları,
Ne Yaz, Nede Son Bahar,
Adı Da Yoktur Ya Hani,
Ben Kendimce Hüzün Derim,
Ne Doğa Memnundur Halinden,
Ne De İnsan Oğlu,
Ne Efkardır, Ne Hüzün,
Sonu Ağıttır Bes Belli,
Ne Yerli Memnundur,
Nede Gurbetçi,
Sonu Uzun Yolculuktur,
Döne Bilirse Geri.
Yaylalar Sararır,
Anaların Hüzün Dolu Yüzleri Gibi,
Ağaçlar Yaprak Döker,
Alabildiğince Kara Bulutlar
Sağanak Yağmurlar,
Anlamsızca Yere Düşen Şimşekler,
İşte Hüzün Bu Ya,
Ben Ağlarım Sonun Da,
Bilmezler Ki Yalnızlığıma,
Efkarım Büyür,
İçimi Dökerim,
Bahçedeki,
El Yapımı Korkuluğuma....
