Yaşanılan aşklar bitmez denilen koskoca sevgiler bir gün gelip bite biliyormuş...bir ömür sürer dediğiniz bizi ölüm ayırır dediğiniz aşk diye adlandırılan o kelime sadece yaşadığın müddetçe hissettiğin sürece vardır...
    Bunu anlamak severken çok zor gözü kör olmuş bir kalp sadece güzellikleri görür ona verdiği mutluluğu görebilir verdiği acıyı göz ardı eder görmez bile bazen acır bazen isyan ettirir ama o yaşadığı aşktan kopmadıkça verdiği acıyı anlayamaz...ne aşklar yaşanır.. neler gelip geçer. ve şu dünyadaki her bir kişinin yaşadığı aşk hüsran ve aldığı dersler vardır...
    Kimine göre doğru kimine göre yanlış belki ama kendi kalbimde yaşadığım bir aşkı acısıyla mutluluğuyla ve bitişiyle kelimelere dökmek istedim...tam 5 buçuk sene önce birini çok sevdim ilk aşkımdı daha doğrusu çocukluk aşkımdı ve Allah yollarımızı birleştirdi ve çocukluğun hissettirdiği aşk gerçek olmuştu.. her günüm her anım her saniyem oydu attığım adım onunla olmadıkça oturup ağlardım kalbimi ben değil de o yaşatıyordu sanki...
    Daha lise yıllarıydı gözü kör olmuş bir kalp vardı içimde derler ya yaşayanlar ilerde göreceksin bu kadar bağlanma.... diye her duyduğumda doğru söylediklerini bile bile güler geçerdim ve asla ama asla ileride bir ayrılığı düşünemezdim..
    Yada ayrılsak bile sevdiğim asla beni bırakmaz derdim ayrılığı düşündükçe kendimi öldürmek isterdim öyle çok seviyordum ki başkalarının yanında yerin dibine soksa da onun ellerini hep mutlulukla tuttum... asla isyan etmedim..
    Öyle sevdim ki İzmir'in o kalabalık sokaklarında herkesin önünde tokat yediğim halde sevdim...
    Ağladığımda yüzüme telefon kapandı....
    Yine sevdim öyle bağlıydım ki 1 dediğini asla ikilemedim başını öne eğdirmedim....
    Belki de onu ilk kez böylesine bir yürek seviyordu ve benim yüreğim ise ilk kez böylesine gurursuz seviyordu... yerlerde sürünüyordu...ama seviyordu....
    İsyan etmeden... biliyordum ki bir gün büyüyecek yüreğim ve içinde sakladığı onur gurur çıkacak ortaya... öyle çok değer veriyordum ki suçlu yada suçsuz özür dilemek hata telafi etmek hayatımın bir parçası oldu...
    Bu verdiği acılara rağmen onunda beni ne kadar sevdiğini biliyordum hep derdi istemeden yapıyorum aşkım ama ben buyum değişmem derdi......
    Ve ben ona her defasında zerre kadarda olsa değiş bir tanem koskoca aşkımız bir gün isyan edecek bu bilmeden verdiğin acılarda derdim...
    Anlamazdın hep ama hep aynıydı onun düşüncesi bu kalp ondan kopmazdı acıda çekse.....
    Oysa o benim kalbim en özel parçasıydı onu kırmaya gücüm yetmezdi kalbim el vermezdi onun tek bi damla gözyaşına hayatımı verebilirdim.....
    Çok sevmiştim aradan seneler geçti. 
    3 yada 4 sene olmuştu... ailece görüştüğümüz  için tatilde birlikte olurduk.
    Ne sabahlar yasadık aşk dolu ne gündüzler yasadık acılarla boğulan ve ardında mutluluk getiren.... onun ellerini tuttuğum her an su anı düşünürdük  bir gün kopacağız  1 bucuk sene askere gideceksin ve ayrı kalacağız  derdim içim acırdı  aşkımız öle büyüktü ki benim gözümde ve insanların gözünde bunlar asla ama asla kopamaz sizi ölüm ayırır derlerdi ve bana onu bu kadar çok sevme sonunda üzülürsün.... sev ama sevildiğim kadar sev.....
    Verdiği  değer kadar değer ver.....
    Derlerdi ama dinlemezdim yaşadığımız sevgi benim gözümde çok yüceydi...benliğimi kaybetmiştim onu severken görüntü olarak bir ben vardım ayakta ama kalbim ama yüreğim gururum ve onurum bi adım arkamdaydı  yani hiç bir şeyi  duymadan sevdim beklentim olmadan sevdim.....
    Her kırıldığımda sustum  o karanlık sokakların bir köşesinde arkadaşlarıyla gülerken ben yastığıma basımı koyduğumda saatlerce ağladım kaç sabah gözlerim şiş kalktım kaç gün yemek yiyemedim hatam olmadığı halde arayıp ta ağlamak af dilemek isterdim yeterki benden gitmesin diye ama aradığımda dinlemezdi kendini haklı bulurdu ve bana acının bin beterini verirdir....
    Seviyorum demek için aramak isterdim ama aradığımda 2 kelime edip kapat dediğinde ve ben kapatmak istemiyorum dediğimde 10'a kadar sayıp yüzüme kapatırdı....
    Hangi kalp bunu kabullenirdi ama ben kabullendim onu görmek için tek bir günüm varken ve haftanın bir pazar gününü beklerken ne giysem diye heveslenirken tel açıpta  ben arkadaşlarımla çıkacağım diyen bir ses ve bunu söyleyen benim delicesine sevdiğim aşkım.....
    Susup kapatıp ağlar kendimi harap ederdim...
    Yaptığım 1 yanlışta 2 hafta cezalısın görüşmeyeceğiz diyen bir sevgili.....
    Onca mutluluğun içinde böyle acılar çeken ben bir gün bitecek bu acılar ve bende senin gibi olacağım güçlü olacağım derdim…