Çocuklar göz bebeklerimizdir,onları korumak,fiziksel,zihinsel ve ahlaki açıdan en üst seviyelerde yetişmelerini sağlamak,topluma kazandırmak en önemli gayelerimiz arasında olmalıdır.
    Bu açıdan ele alınacak olursa;çocukların gelişimine en önemli katkı araçlarından birinin spor olduğunu söyleyebiliriz.
    Çocukluk dönemi yaşa bağımlı kalmadan , doğumdan itibaren çocuğun,  fiziksel,  zihinsel ve psikolojik gelişimindeki seyrine bakarak cinsel olgunluğa erişmesine kadar olan sürecin çocukluk dönemi olarak ele alınması gerekir. Çünki , kimi çocuk akranlarına göre, daha erken veya geç gelişebilir
    Çocuklar bilindiği gibi bir gelişme ve büyüme periyodu içindedir. Bu periyotta genç çocukların fizyolojik sistemleri, ağır egzersizlerin getirdiği yükleri karşılayacak düzeyde değildir. Bu güç ancak gelişme çağı sonrası yakalanabilmektedir,yüksek bir kalp atım sayısının bulunması ve uzun süren dayanıklılık aktiviteleri onların kapasitelerinin kolaylıkla tükenmesine neden olur.Yeterli oksijen kullanma kapasitesine sahip değillerdir.  Karbonhidrat depoları  ileri yaşlarınkine oranla daha azdır. Burada bilinmesi gereken ergenlik çağı öncesi beyin, sinir, kalp, akciğerler, böbrekler ve organizmanın iç ortamını sabit tutmak için koordineli bir şekilde çalışan fizyolojik işlemler bebeklik ve çocukluğun ilk çağlarında zayıftır. Vücudun egzersize yanıt verme yeteneği 14 yaşında tepe noktasına ulaşır.
    Çocukta antrenman tek yönlü uygulanmamalıdır,antrenman tek yönlü uygulandığında özellikle iskelet sistemi üzerinde olumsuz etkiler gözlenmiştir.Belirli bir spor dalına yönlendirilen çocukların ebeveynlerine,  bu alanda çocuğu bekleyen şanslar ve riskler açıklanmalıdır.Çocukların aileleri ve özellikle okuldaki beden eğitimi öğretmenleri ile sıkı  diyaloglar kurmalıdır.  
    Çocukluk ve gençlik yaşında genel ve çok yönlü vücut gelişiminde kuvvet antrenmanı önemli bir rol oynar. Kuvvet antrenmanı genel anlamda okul öncesi çağda önerilmez. Bu yaş basamağında çocukların kemik ve kas gelişimini sağlamak için, düzenli olarak kuvvet çalışmalarından uzak spor yapmaları yeterlidir. Bu dönemde her türlü kuvvet çeşidine uygun olarak dayanma, asılma çekme (parmaklık  tırmanma, halat çekme ) ile amaçlanan kuvvet gelişimi sağlanabilir. Bunun dışında ayrı bir çalışmaya gerek duyulmaz.
    Ağırlık çalışmalarına başlama yaşında dikkat edilmesi gereken en önemli nokta, büyüme çağıdır.Özellikle fiziksel gelişme sırasında bazı bölgelere gelen darbeler ve o bölgelere binen fiziksel  yük, bu bölgelerin erken kapanmasına neden olur.  Böylece kemiğin büyümesi, boyun uzaması engellenmiş olur.
    Dayanıklılık hususunda çocukluk ve gençlikte, dayanıklılığın en hassas olduğu dönemler erkeklerde ve kızlarda 4 yaşından sonraki dönemde rastlanmaktadır.  Konuyu biraz daha açarsak, erkeklerde 14 ve 15 yaşlar dayanıklılığın çok kolay geliştirilebileceği dönemlerdir.  Kızlarda bu dönem 13 yaş olarak görülür. Bu nedenle okul öncesi ve okul dönemlerinde dayanıklılık  antrenmanlarının içeriği   genelde oyun formu şeklinde olmalıdır. Bunlar ebeleme,  stafet yarışları, yer  değiştirme oyunları gibi eğitsel oyunlar olabileceği gibi yakan top, mini basketbol, mini futbol gibi küçük takım oyunları da olabilir.
    Konuyu bağlayacak olursak;spor her yaşta olduğu gibi çocukluk çağlarında da uygun yollarla yapılmalı,doğru zamanlama ve doğru metodlar uygulanmalı,yarar sağlaması beklenirken yanlış uygulamalar sonucunda olumsuzluklarla karşılaşılmamasına dikkat edilmelidir.
    Yararlanılan Kaynaklar:1- Akgün, Necati ,2-Çolakoğlu, H:Antrenman, Bilgisi Ders Notları. Manisa. 1992., 3-Dündar, U:Antrenman Teorisi. Onlar Ajans. 1994, 4-Necati Akgün. Ege Üniversitesi Matbaası. Bornova. 1973,5-Muratlı, S:Antrenman Bilgisi Ders Notları. 1992,
    6-Özer,K: Antropometri. Sporda Morfolojik Planlama. İstanbul. 1993,7-Özer,K:
    Antropometri Ders Notları. İstanbul 1991,8-Yaman,M;Çoşkuntürk,O. S:Sportif Performansın Sınırları. Ankara. 1992