Biliyorum beni sevdiğini acıyı tattığını da benden uzaklarda ama hiç bana sana ait bir şeyi vermedin?
    Acı tek taraflı olsaydı, ne yürek dayanırdı ne yaşamın bir anlamı olurdu.
    Ama yokluk kötü sevdiğim.
    Bir beden olmak isteyen yüreklerde ayrı ayrı yaşamak kötü.
    Sana her fırsatta koşmak isterken beni durdurmaların, yüzüne hasret kaldığım günlerde beni ısrarla kırışlarını hiç anlamış değilim.
    Eminim yine okuyunca bu şiirimi büzeceksin dudaklarını ve eminim ağlayacaksın.
    Ağlamak seni ben yapar sevdiğim, ve beni sen yapanda içimde senin için yanan bir kalple yaşamak. Her gün Üsküdar\'da oturup kendimi dinlerim, oysa konuşan sendin hep benimle, ne martıların vapurlara takılışı, ne işportacıların bağırışıydı fark ettiğim.
    Ben denizi seyrederken gözlerinde boğulmayı sevdim.
    Yosun tuttu gözyaşlarım sensizliğin dalgalarında. Gözlerim ve ben her Üsküdar\'a inişimizde, bir gün seninle bir bankta oturup
    Sadece ve sadece hiç konuşmadan gözlerine bakmak istedik.
    Kaç zamandır bir hüzün dolaşıyor odamda. Duvarlar bir şeyler söylüyor sanki, adım adım yok oluşumu izliyorum, her batan güneşin karanlığı getirmesiyle.
    Sabahlara kadar uykusuz gözlerimle uzaklara, karanlıklara bakıyorum mütemediyen. Kayan her yıldızda tek bir şey diliyorum?
    Ve Senin için yalvardığım namazlarda secdeye kapanıp, rabbime ettiğim dualarım, Tuttuğum dilekle aynı olması ve sonra umudumu yitirmeden rabbimin bir bildiği var deyip, kabul olmadığında dualarımın, tekrar tekrar yalvarmalarım.
    Seni okyanusların diplerinde, bir midyenin içinde ki, inciyi görme ihtimalimin olmadığı gibi kabul ettim aşkım, Ve seni hiç ulaşılamayacak dağların zirvesinde koklayamayacağım bir çiçek olduğunu fark ettiğimde, tek bir şey düşündüm? Dokunamadan tenine, öpemeden öpülesi dudaklarını mahşere erteledim vuslatı. Ben o kargaşada ne yaparım bilmem ama, insan mahşerde sevdiğiyle beraberdir derler
    Seni seviyorum meleğim.
    Acımasız olan ne sensin ne de ben, bize gümüş tepsiyle sunulan hüzünlü bir hayat sadece, ve kabul etmesi zor olan bu ayrılıklara katlanmak sanırım.
    İnsan yaşamın değerini, yüzü ve kalbi güldüğünde anlıyor, anlıyor ki ölüm sadece toprağa girmek değil, ve nefesi kesilene kadar yaşadığı her şeyin, Gözlerinin önünden geçmesi değil. Ölüm sensizliğin sadece yaşarken verilen cezası sevdiğim. Seni bulduğumda sevgi anlam kazandı, her anımsadığımda yaşamamım oldu gülüşlerin. Hiç tükenmedi içimde senin için yanan ateş ve ben o ateşle yanmayı, sırf seni sevmek olduğu için İnan bana çok sevdim.