Seni ne çok sevdim ben, ne çok gözyaşı döktüm senin için geceleri sen yatağında meleklerin kanatlarıyla uçarken ben penceremin önünde senin rüyana girmek için dua ederdim. Bir bakışına bir dudak titreşine gülüşüne ulaşmak için dünyanın bütün çiçeklerini önne sererdim.
    Şiirler şarkılar sevgiler içinde tutuşan bir ateş yangınında senin için kül kesildim.
    Adına yanlızlık dedim, sen beni bilmedin. Beni tanımadın beni sevmedin.
    Bu bir ölümdü bu bir fermandı, yaşamak mümkün değil, yanlızlık yanlızlık karanlık kapılarıyla üstüme kapandı. Yankısı döndü dolaştı senin kapıların bana kapalı, kendi sesim bana ulaştı anladımki beni hiç duymayacaksın.
Sana sitem edemem, sana kırılamam, bir tek dileğim var senden son bir tek isteğim oda mutlu olaman mutlu ol sevdiğim, biriciğim, aşkım, nereye kime gidersen git yeterki sen mutlu ol, kendine iyi bak, çünkü bundan sonra ben yanında olmayacağım yanında sana bakacak ben olmayacağım, istesemde istemesemde sevdim bir zamanlar seni, hala seviyorum ve benden sonrada mutlu olmanı istiyorum, olurda birgün dönersem seni iyi bulmak istiyorum, yaşanılan paylaşılan güzel şeyler hatrına sana yürekten mutluluklar diliyorum ve ben birdaha seni sevmemek üzere bana seni sevmiyorum demeni bekliyorum.
    Keşke böyle yaşanmasaydı herşey, keşke döndüre bilseydik zamanı geriye, gitmesen olmazmı?
    Bitmesek olmazmı? Senden kalan boşluğu kiminle doldururum bilmiyorum, sen hayatıma renk katan sen hayatımdaki nedensin.
    Peki ozaman senin istediğin gibi olsun git, git ama sakın arkana bakma, o zaman dayanamam seni bırakamam.
    Gün olur seni unuta bilmek için bu şehirlerden çok uzaklara gitmek istiyorum.
    Sokaklar parklar seni hatırlatmasın diye, gün olur anlıyorum senden ve bu şehirden kaçmanın faydasızlığını, çünkü biliyorum nereye gitsem benimle geleceksin yada gittiğim her yerde senden birşeyler olacak.
    Sen unuttun fakat unutulmadın.
    Bense unutulduğumu biliyorum.
    Fakat unutamıyorum, inan unutabildiğim gün seni yeniden ve daha çok sevmeye başlıyacam.
    Sen hiç kendini böyle gereksiz, böyle değersiz hissettinmi, ayrılık ölüm kadar acı ve soğuk.
    Aynalara bakıyorum aynada gördüğüm ben değilim, yokluğun bedeli çok ağır sevgilim.
    Düne kadar en yücesini yaşadım mutluluğun, ayaklarımın altında kayır gidiyordu toprak, güneş kadar yakındı aşk, bıraktın birden bire kanatlarım kesildi.
    Şimdi hiç birşeyim, oysa herşey ne kadar güzeldi yönümü yolumu şaşırdım, sen bensiz nasılsın bilmiyorum rahatmısın mutlumusun, bukadar çabuk beni unuturmusun?
    Nasıl birden mazi olursun, düne kadar aşkı içtiğim, dudaklarında yüreğimi erittiğim, uğruna yaşamayı göze aldığım nerdesin, kimlerlesin, ben burada terk edip gittiğin yerdeyim.
    Sevinçlerim hayallerim, umutlarım, renkli dünyam elveda, elveda yaşamak, yaşamın anlamı elveda, kimse farkında değil yokluğunun. Sensiz ne hallerdeyim kimse bilmiyor, anlamıyor yitip giden bir aşkın kederi.
    Sen seçtin bu yolu, bana ise sadece bu yollda ölmek kalır, yeterki sen üzülme.
Unutmaya dair
    Her başlangıç bir sonu getirir beraberinde ve her son parçasıdır bir başlangıcın. Ne varsa sonsuzluğa dair bir bir paralanır gözlerinin önünde ve yalanlar bir bir ayyuka çıktığında anlarsın şimdiye dek hiç görmediğin sonsuzluğun koca bir hayal olduğunu... 
    Unutursun hafızanın aslında en büyük düşmanın olduğunu görürsün;öyle kolay harcar ki değer verdiklerini ve o kadar kolay siler ki içine sinmiş vazgeçilmezlerini, utandırır insanı kendisinden, bir iğne deliğine girercesine KÜÇÜLÜRSÜN!