Çiçekler öldü anne!
Her anne bir çiçektir derdin anne,
Her anne bir çiçekmiş anne
Ne gariptir değil mi?
İnsanlar ölenin ardından
Aslında ölen için değil de
Kendi için ağlarlar.
“beni bırakıp gittin,
ben sensiz ne yaparım,
Yok, saçımı kim okşayacak?
Ya da ben sensiz yaşayamam” gibi,
Benlik içeren cümleler kurulur,
Ölene ağlanmaz hiç anne
Ağlanan hep yaşayanladır aslında,
Bir de adına ölüye ağlamak derler,
Ben sana ağlıyorum anne,
Seni üzdüğüme,
Yapma dediklerini yaptığıma,
Yüzünü güldüremediğime
ağlıyorum,
Mevsimler hüzün,
Çiçekler öldü anne!

İnsanlar benlikçi,
Sen öyle değildin anne,
Sen hep oğlum derdin.
Anne.
Biliyor musun?
Şükrediyorum ki,
Ben senin ölümünü gördüm,
Kendim için değil anne,
Sen benim ölümümü görseydin
Daha fazla üzülürdün,
Senin üzülmeni istemediğim
içindir bu şükrüm.
Sırf sen gül diye,
Bu uslu halimi görmeni isterdim,
Ha bu arada, sigarayı da bıraktım,
Beş vakitte namaz kılıyorum,
Dünya da iken hayırlı bir
oğlum var diyemedin ancak,
Orada diyeceksin anne.

Buradan tek havadis var,
Çiçekler öldü anne!
Haklarını helal et!
Biliyorum ve inanıyorum ki
Sen hakkını helal etmesen
boşunadır uğraşım,
Allah (Azze ve Celle)ın Resûlü Kendisine iyilik yapmaya kim daha lâyıktır?
Sorusuna;
Annen, ya sonra denilince yine annen, sonra da baban demiştir.
Ben en son sana iyilik yaptım,
Üstüne toprak bile atamadım anne,
Ağız tadında olamadım yanında,
Bir iki bayram öpebildim elini,
Bu şiiri buraya asıyorum ki
Okuyanlar anne kıymeti bilsinler,
Okuyanlar çiçeklere iyi baksınlar,
Ve annelerini ağlatmasınlar,
Bırak ağlatmayı,
Öf bile dedirtmesinler anne.

Ben yapamadım,
Bakamadım bir çiçeğe işte,
Yapraklarını okşayamadım,
Kuruttum anne!
Beceremedim adam olmayı,
Yaşatamadım ümitlerini,
Çiçekler öldü anne!