Bir çocuk Kaan...
    At arabalarının, kamyonetlerin arkasına takılmış...
    Arkadaşları tarafından "Abi takılan var, takılan var" diye gammazlanmış...
    Minibüslerde, otobüslerde midesi bulanınca annesi tarafından "aklına getirme midenin bulandığını" öğüdüyle yüzleşmiş...
    Bu öğüdü ciddiye alıp "Aklıma getirmiycem, getrimiycem işte" diye mücadele etmiş ve bunu başaramamış bir çocuktu...
    Depozitolu şişeleri evden çaktırmadan yürütüp bakkala satarak harçlığını çıkarmış...
Ebe tura bir ki üç, yerden yüksek, Japon kale, dokuz aylık... gibi oyunlara doymayan...
Hava kararmadan evde olması gerekmiş bir çocuktu...
Yine çocuk...
    Evdeki terliklerin salon, mutfak, banyo, balkon terliği şeklinde ayrılmasına anlam veremeyen...
    Balkon terliğiyle odalarda, diğer terliklerle balkonda dolaştığında azarlanmış bir çocuktu...
    Yine çocuk...
    Banyo yapmayı sevmeyen...
    Taşa oturunca gerçekten karnı ağrıyan...
    Acıkınca eve şöyle bir uğrayıp ekmeğin arasına domates destekli bir şeyler koydurarak evden bir çırpıda çıkan...
    Evden çıkarken ayakkabıların giyilmesi esnasında ekmeği yanından dişleyerek ağzında tutan...
    Çıtalı uçurtma yapmayı asla öğrenemediğinden, marangozdan yalvar yakar aldığı çıtaları mahallenin abilerine gözü kapalı teslim eden bir çocuktu...
    Bir çocuk Kaan...
    Ağlamaktan utanmayan...
    Akşama köfte, patates kızartması yapıldı mı sevinçten deli olan...
    Köfteleri, patatesleri yerken yarına kalma ihtimalini düşünen...
    Ertesi gün buzdolabını açtığında bir tane olsun köfteye rastlayamayan...
    Tek tük kalmış, pörsümüş patateslere tenezzül etmeyen bir çocuktu...
    Yine çocuk...
    Bütün spor ayakkabılarına"esem spor" denilen...
    Ayakkabı bağlamayı geç öğrenmiş...
    Kış günlerinde pantolonunun altına zorla külotlu çorap giydirilmiş...
    Arabaların şoför tarafındaki camlarından içeriye dikkatlice bakarak "arabanın kaç yaptığını" öğrenmekten keyif alan...
    "Kızların içinde kızılcık bebek" küçümseyişini fazlasıyla tatmış bir çocuktu...
    Yine çocuk...
    Bir çocuk Kaan
Düğünlere götürülmüş...
    Düğünlerde mahalli sanatçının "anneler babalar çocuklarınızı yanınıza alın" uyarısıyla sahneden alınmış...
    Sonra tekrar sahneye fırlamış...
    Adını bilmeyenlerin "Küçüüüükkkkkkk... Şişşşştttt küçüüüükkk" seslenişine maruz kalmış bir çocuktu...
    Bir çocuk...
    Kocaman kocaman sevdaları olan...
    Hep en kudretli kendisinin aşık olduğunu sanan, öylesine bir çocuktu...
    Yine çocuk...
    O işte...
    O...
    Daha ne olsun...
    Nasıl söylesek?..
    Nasıl anlatsak?..
    Pasaklıdır mesela...
    Dağınık...
    Hep dağınık...
    Kendisini dağıtacak sevdaları kolay bulması bundan belki...
    Belki bundan iflah olmaz bir gönül adamı...
    Dağınık...
    Ruhu... Beyni... Mekanı...
    Her yeri dağınık... Öyle biri...
    Yalancı...
    Kendisini kandıracak kadar yalancı...
    Hiç bir hayali yok...
    Olmadı...
    Olmayacak da...
    Asabi...
    Sabırsız...
    Ama en çok da dağınık...
    Ruhu... Beyni... Mekanı...
    Her yeri dağınık... Öyle biri...
    Öylesine yaşıyor...
    Öylesine...
    Öyle..
    Kaan
    Yine çocuk...
    Hep çocuk...
    Hep...
    Herkes kadar çocuk...
    Herkes...